ความเงียบ ความล่าช้า คำถามต่อกระบวนการยุติธรรม กมลศักดิ์

ในคดีที่มีความอ่อนไหวสูง และเกี่ยวข้องกับบุคคลสาธารณะระดับ ส.ส. การสื่อสารของเจ้าหน้าที่รัฐควรต้อง “รวดเร็ว ชัดเจน และโปร่งใส” แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นความเงียบ ซึ่งเปิดพื้นที่ให้ความสงสัยขยายตัว

บทบาทของการเปิดเผยข้อมูลในคดีอาญา ควรเป็นหน้าที่ของหน่วยงานรัฐ โดยเฉพาะตำรวจผู้รับผิดชอบคดี แต่กลับกลายเป็นว่า พรรคประชาชาติ ต้องเป็นฝ่ายออกมาแถลงก่อน สะท้อนความผิดปกติของ “ศูนย์กลางข้อมูล” ในคดีนี้

การชี้แจงของหน่วยงานความมั่นคงเกิดขึ้น “หลัง” จากที่พรรคการเมืองออกมาเปิดเผยข้อมูลแล้ว ไม่ใช่ “ก่อน” หรือ “พร้อมกัน” ซึ่งยิ่งทำให้เกิดคำถามว่า หน่วยงานรับทราบข้อเท็จจริงมาก่อนหรือไม่ และหากทราบ เหตุใดจึงไม่แจ้งต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจตั้งแต่ต้น

มีการอ้างผ่านสื่อว่า รถดังกล่าวอาจถูกยืมไปใช้ แต่คำถามคือ หากเป็นทรัพย์สินของหน่วยงานรัฐ เหตุใดจึงไม่มีการตรวจสอบ ควบคุม หรือแจ้งเบาะแสต่อเจ้าหน้าที่ทันทีเมื่อเกิดเหตุ การปล่อยให้ข้อมูลสำคัญเช่นนี้ถูกเปิดเผยโดยฝ่ายอื่น ย่อมกระทบต่อความน่าเชื่อถือโดยตรง

ในทางหลักการ เมื่อหน่วยงานหนึ่งมีความเชื่อมโยงกับวัตถุพยานในคดี การออกมาแถลงด้วยตนเอง อาจทำให้เกิดข้อกังขาเรื่อง “ผลประโยชน์ทับซ้อน” และยิ่งทำให้ประชาชนตั้งคำถามต่อความเป็นกลางของข้อมูล

เมื่อ กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน มีความเกี่ยวข้องในเชิงโครงสร้าง การออกมาชี้แจงในระดับนโยบายจากผู้นำสูงสุด จึงเป็นสิ่งที่สังคมคาดหวัง เพื่อยืนยันความโปร่งใสและความรับผิดชอบ